Galiza miña terriña,

Terriña que é un amor,

Por estar tan lonxe de ti,

Sinto un grande dolor.

Soidades da miña xente,

De beber en túas fontes,

De correr nos teus campos,

E do alto dos teus montes.

De apañar troitas nos rios,

De ver moer teus muíños

Do canto de teus páxaros,

E de andar en teus camiños

Recórdome dos teus canastros,

Cheos de espigas douradas;

Do verdor de teus campos,

E d´aquelas alegres cazadas.

Do canto da calandra,

E do bonito Reiseñor,

Aquí e alí un aturuxo,

Parece un himno ao amor.

Lémbrome d’aquel orballo,

Que cae ao anoitecer,

Do perfume dos teus campos,

Que se sente ao amañecer.

Das malladas do centeo,

E d’ aquelas grandes besadas,

Das sachadas do millo,

E das alegres esfolladas.

Cando me lembro de teus rios

Que murriña, ou soidades me dan;

Daqueles baños gustosos,

Na represa do rio de Barragán.

Recórdome de ti Galiza,

Pontevedra miña querida,

De Moscoxo miña aldeíña,

E daquela xente aguerrida.

Uns dicen que isto é soidades,

Outros dicen que é morriña,

Eu axo que isto é o apego,

A miña santa terriña.